در دنیایی از تناقضات گیر کرده ام ...

تمام چیزها وقتی اینجایی یک جور دیگر است ...

من الکل نمی خورم،

خوک نمی خورم،

اما گوشت و غذای حلال هم چون پیدا نمی شود، نمی خورم.

من هنوز شریعتی و هایده را یکی در میان گوش می کنم،

هنوز هم وقتی در جمعی صحبت از دین و اسلام و حقوق زن در اسلام می شود، من در جبهه ی دفاع از دینم و توضیح بد فهمی های همه ی دنیا از دینم،

هنوز خودم را مسلمان می دانم،

وقتی نماز می خوانم، دلم برای نماز خواندن همیشگی تنگ می شود، اما دانشگاه در امریکا نمازخانه ندارد ... وسط آفیس هم خجالت می کشم نماز بخوانم ... هرروز هم نمی شود برگردم خانه و نماز بخوانم و برگردم دانشگاه! برای همین هم نماز هایم یکی در میان شده است ... چه بسا هفته ای یکی دو بار، اما هنوز به مادرم می گویم که نمازهایم را می خوانم ... اما شب ها که در خانه ام هم خیلی وقت های نماز نمی خوانم ... تقریبا هر وقت حال داشته باشم نماز می خوانم ...

قرآنم را در کنار انجیلی که در روز اول دانشگاه از غرفه ی یکی از کلیساها گرفتم و به همراه کتابی راجع به بهاییت که در همان روز از غرفه ی بهاییان گرفتم در قفسه ی کتابهایم است ... ظاهرا فرقی ندارد ... چون هیچ کدام را در چند ماه گذشته ورق نزده ام...

و چشم هایم ... آنها هم دیگر به پاکی سابق نیستند... زمانی در خیابان های تهران، می توانستم چشم از دخترانی که روسری نصفه بر سر داشتند بردارم ... اینجا ... بعضی وقتها بر نمی دارم ...

و حتی بدتر از آن حس حسادتی است که بچه مذهبی های اینجا دارم ... آنهایی که هنوز نماز و روزه و غذا و مسجدشان سر جای خودش است ... یادم می آید در دبیرستان، یکی از فانتزی های ذهنی ام این بود که زمانی در خارج (!)، دوستان غیر مسلمانم را با اسلام و مفاهیم نابش آشنا می کنم ... با آنان از دنیای بعد از مرگ حرف می زنم و اینکه اگر با مرگ تمام نشویم، چقدر همه ی کارهایمان و زور زدنهایمان برای درس خواندن و پول در آوردن بیهوده و مسخره است ...

و اکنون، من آدمی پر از تناقضم ... پر از توجیهم ... پر از نافهمی و کج فهمی ام ...

اینجا تفریح همه، بار رفتن و آبجو خوردن است ... تفریح من، بار رفتن با آنها و آبجو نخوردن است ... آنها پارتی می روند و مست می شوند و با آهنگ های بلند می رقصند از زور مستی می خندند و من، برای خودم آبمیوه می خرم و پارتی می روم و مست شدن آنها را می بینم و تمام مدت با خودم می گویم ... اینان دنیا و آخرتشان را برباد می دهند ... من ادای مست ها را در می آورم ... من در کلاب می رقصم و بیش تر از همه هم می رقصم ... و دوست آمریکایی ام به من می گوید ... دفعه ی بعد نباید زیاد بخوری! و من فقط آب میوه خورده ام ...

هنوز دوست دارم دختری زیبا و با حجاب و خوش صحبت پیدا کنم که برای همیشه دوستش بدارم ... با هم زندگی کنیم و خدا در زندگیمان باشد ... ولی هنوز هم وقتی "الیزا" را میبینم که با دوست پسرش در آغوش هم راه می روند و هم دیگر را نوازش می کنند و با هم همه جور "رابطه" ای دارند، حسودی ام می شود ...

هم خانه ایم که از من راجع به اسلام می پرسد ... و برایش می گویم ... می به من می گوید پس تو چرا این کار را نمی کنی ... مکث می کنم ... تا شاید از جواب منصرف شود ... آخر متنفرم از اینکه بگویم، من خیلی مذهبی نیستم ...

ولی هنوز هم، در پیج فیس بوکم، عید قربان و فطر را به همه تبریک می گویم ...

هنوز هم عضو خبرنامه ی مسجد شهر هستم ...

چند روز پیش، یکی از دوستان قدیم که الآن کاناداست، برایم داشت درد دل می کرد از دست کسانی که هنوز نیامده همه چیز را باخته اند ... داشت با "من" درد دل می کرد ... و من به خودم دل داری می دادم ... من هنوز همه چیز را نباخته ام ... نه هنوز!

مذهبی ها می گویند، اگر ایمانت قوی نباشد اینجور می شوی! وقتی از دین فهم درست و کاملی نداشته باشی و آنرا از روی عادت انجام داده باشی اینجور می شوی ...

غیر مذهبی ها می گویند، این مرحله ی گذار است ... داری کم کم به چیزهایی که برایت عادی بود شک می کنی و شروع می کنی که بفهمی خیلی چیزهایی که قبلا بهشان ایمان داشتی، را می توان کنار گذاشت و هنوز زندگی کرد.

و بدتر از همه هم این است که فعلا حس بدی ندارم ... و این خیلی بد است ... خیلی خیلی بد است ...